*¤°•....ForGetThePast...>>>StartTheNew....•°¤*

หวัดดีจ้า ทู้กคน  แอบหายหน้าหายตาไปอีกแล้ว 555

ก็นอกจากไปแอบนอนมาแล้ว ก็ไปผ่านมรสุมแห่งการสอบอันหฤโหดมานั่นเอง

ทำไมน้า ยิ่งโตขึ้น เรียนปีสูงยิ่งขึ้น มันยิ่งจะยากขึ้นเรื่อยๆ

หรือเป็นเพราะว่าเรามันเริ่มแก่ขึ้นแล้วนะ หัวสมองมันเลยเริ่มล้า

อ่านอะไรมันก็จำไม่ค่อยได้ด้วย

ดูท่าคะแนนออกมาแล้วจะแย่แน่ๆ อย่างน้อยก็คง physio นี่แหละ

คิดดูดิ เรามีสอบทุกวันเลย แต่เพื่อนเราบางคนเค้าสอบแค่วันจันทร์วันเดียว

แล้วก็หยุดตั้ง 2 วัน มีเวลาอ่านหนังสือเยอะแยะแค่ไหน แต่เราอ่ะรึ โอ้ พระเจ้า

อ่านแค่คืนเดียวเองค่า!!! แล้วคุณๆขา ลองคิดดูสิคะ

ว่าคะแนนของคนอ่าน 2 วันกับคนที่อ่านคืนเดียว อันไหนมันจะดีกว่ากัน

เฮ้อ....ยิ่งคิดก็ยิ่ง..แย่

เอาละมาเล่าเรื่องที่ไปสอบมาดีกว่ามาการสอบมิดเทอมของปี 3 เทอม 2 เนี่ย

มันโหดขนาดไหน !!!

เริ่มจากวันแรกนะคะ คุณๆ ก็สอบ 2 วิชาเลยล่ะค่า สอบ swu กับ plant breed

swu เที่ยวนี้ก็มาแปลก ปกติจะออกแบบให้ตอบกว้างๆ เป็นความคิดเห็นส่วนตัว

แต่เที่ยวนี้ค่าออกถามความจำซะงั้น เป็นเนื้อหาในวิดีโอ

ก็เลยเกิดอาการแย่(ครั้งที่ 1)ขึ้นมาทันใด

เท่านั้นยังไม่พอนะคะคุณ สอบ swu ตั้งแต่ 13.30-15.30

แต่รู้มั้ยว่า plant breed สอบกี่โมง

แต่น..แต๊นนน สอบ 15.30-17.30 ง่ะ

รีบออกแทบตาย เพราะต้องไปอ่านทวนของเก่าอีก แล้วก็ต้องวิ่งไปสอบอีก

ข้อสอบเหมือนจะออกปรานีเด็ก แต่เง้อก็ทำไม่ค่อยได้เท่าไหร่อ่ะ แบบว่าไม่มั่นใจไง

แต่สอบเสร็จก็ต้องรีบกลับมาอีก มาอ่าน evo ซึ่งเนื้อหาอย่างเยอะจ้า

เห็นเรียนเรื่อยๆแบบนั้นก็เถอะ แต่..เนื้อหาเยอะ(โคตร)อ่านกันแทบไม่ทันอ่ะ

แต่โชคดีที่มีสอบตอนบ่าย ก็เลยได้อ่านตอนเช้าอีกหน่อยจนจบ

ข้อสอบ evo ก็เหมือนจะง่าย(อีกแล้ว) แต่ก็คงโดนหลอกเยอะอ่ะ

วันนี้ได้ของขวัญปีใหม่จาก อ.ไก่ด้วย

แต่ไม่ใช่เราได้คนเดียวหรอกนะ อ.เค้าแจกทั้งห้องอ่ะ 555

แต่ก็แอบดีใจอยู่ลึกๆ อิอิอิ

เฮ้อ ผ่านไป 2 วันเองนะเนี่ย เหลืออีก 2 วิชาเลยอ่า

เหลือ parasite กับ physio

แล้ววิชาที่เรากลัวทั้ง 2 วิชานี้ก็มาถึง

พูดได้เลยว่าวิชาที่เราทำได้แย่ที่สุดของที่สอบมาทั้งหมดเนี่ยก็คงเป็น parasite

เนื้อหาเยอะโคตร ต้องท่องตั้งแต่ชื่อ species life cycle

pathogenecity diagnosis prevention

แล้วลองคิดดูดิ ที่พูดมาอ่ะ นั่นคือ parasite 1 ตัวนะ

แต่ที่เรียนมาแล้วต้องสอบเมื่อวันพุธเนี่ย

มันตั้ง 50 ตัว !!! อ่ะ

อ่านไปหมดก็ถือว่าดีแล้ว อย่าว่าแต่ไปจำเลย ไม่มีที่ใรสมองเยอะขนาดนั้นหรอก

แล้วคนที่เรียนด้วยนะ เทพทั้งน้าน มีเรียนกันแค่ 7 คนเองนะ

มีพี่เธียร พี่ก็อด พี่ต่าย ศิโร เล็ก หนิน แล้วก็เรา

เห็นป่ะล่ะ บอกแล้วว่าเทพทั้งน้าน แล้วยิ่งพี่ปี 4 นะ

มีลงเรียนวิชานี้วิชาเดียวเองอ่ะ อ่านกันจนนอนละเมอเป็นปรสิตได้เลยม้างนั่น

แล้วเรา....เฮ้อ มีเวลาแค่คืนเดียวอีกเช่นเคย มันเลยเศร้าไง

ส่วนพวกเล็กกะศิโรก็อ่านจบไปตั้งนานแล้ว ก็คิดดูดิถามศิโรเมื่อวันที่สอบ evo เสร็จว่าอ่านปรสิตยัง

ศิโรบอก เหลือแต่คืนนี้ท่องชื่อแมลงพาหะเท่านั้น

ไอ้เราก็ห๊ะ! เค้าเหลือแค่ท่องชื่อแมลงพาหะ แต่เราล่ะ เริ่มต้นจากศูนย์ แงๆๆ

แต่ก็ยังได้อ่านจนจบนะ หมายถึงอ่านจบจริงๆนะ

แต่ที่แยกว่านั้นก็คือ จำไม่ได้อ่ะ 555 

รู้มะ พอเข้าห้องสอบจริงๆนะ งง หมดเลย

เอาตัวโน้นมาใส่ตัวนี้ ตัวนี้ไปอยู่ในตัวโน้น เราก็เลย เฮ้อ...

เกิดอาการแย่ (ครึ้งที่3)

ก็อย่าเพิ่ง งง นะก็อาการแย่ (ครั้งที่ 2 )มันหายไปไหน

ก็เป็นวันที่สอบ evo นั่นแหละ เกิดอาการแย่ขึ้นสมองได้ทุกวัน

แต่ครั้งนี้แย่กว่าทุกครั้ง เขียนถูกแล้วก็ดั๊นไปลงซะงั้น

เลยผิดซะเลย 555 แล้วก็ที่แย่ก็คือ

สอบแล็บต่อนั่นเอง ตอนแรกก็นึกว่าจะได้สอบดูแค่ไม่กี่กล้อง เพราะมีเรียนแค่ 7 คนเอง

แต่เมื่อได้เดินไปดูหน้าห้องแล็บ

ก็ต้องร้อง โอ้ว พระเจ้าจอร์จ

กล้องตั้งอยู่ละลานตาเลย ตั้ง 24 ตัว เง้อๆๆ

ในใจก็นึกแย่แล้วช้านนนนน ไม่รอดแน่ๆ

แล้วมันก็เป็นจริงซะด้วย 555 เสร็จอาจารย์ไปตามระเบียบตามเคย

กลับมาแทบร้องแน่ะ แงๆๆๆ

มาถึงวันสุดท้ายซะที เฮ้อ วันที่ต้องสอบ physio และแล้วมันก็มาถึง

วิชานี้ขอno comment ได้มะ

บอกได้อย่างเดียวก็คือ นไม่จบ ทิ้งพาร์ท อ.สุรจิต ไปเลย

ส่วนอ.สันติ กับ อ.นลินาก็ทำให้เราเกิดอาการแย่ขึ้นสมอง เป็นรอบที่ 4

พอสอบเสร็จนะ รู้สึกได้เลยอ่ะ ว่าหัวมันหนักๆ ประคองหัวไว้ไม่ไหวแล้ว

อาการเป็นแบบนี้จริงๆนะ มันยากมากเลยอ่ะ

แต่สอบเสร็จแล้วก็ดี เราค่อยไปกลุ้มกันต่อตอนคะแนนออกก็แล้วกัน

เสร็จแล้วก็กลับมานอนๆๆๆ และนอน

เพราะว่าสิริรวมเวลาที่นอนเมื่อตอนเวลาสอบแล้ว ก็คงไม่ถึง 10 ชม.

ที่จริงแล้วอ่ะ เก็บแรงไว้ไปเที่ยวต่อพรุ่งนี้ด้วยน่ะ

ส่วนไปเที่ยวที่ไหน เดี่ยวมาเล่าต่อวันหลังดีกว่า 555

ขอบคุณทุกคนนะคะที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้

รักทุกคนเลยนะ จุ๊บส์ๆ

 หวัดดีๆทุกคน ไม่ได้มาตั้งนานแน่ะ แฮ่ๆๆ

ก็ได้กลับบ้านแทบทุกอาทิตย์แหละนะ แต่ไม่ค่อยได้มาอัพเลย

เหตุผลก็ไม่มีอะไรมาก ก็ขี้เกียจนั่นแหละนะ 555

เมื่อวานก็เป็นวันสอบวันแรกของเทอมนี้ นั่นก็คือ microbial genetics นั่นเอง

แต่เป็นเก็บคะแนนน่ะ ไม่รู้ว่าเรียกว่าเก็บคะแนนได้มั้ย

 เพราะว่าแค่สอบครั้งนี้ก็เก็บตั้ง 31 คะแนนแล้ว

เรียกได้ว่าถ้าคะแนนออกก็บอกเกรดกันได้เลยทีเดียว

ขอบอกว่าวิชานี้ ถ้าไม่อยากเรียนจริง แนะนำว่าอย่าลงเรียนเด็ดขาด

ไม่ใช่วิชามันไม่น่าเรียนหรอกนะ แต่อาจารย์เค้าแรง

ก็เรียกได้ว่าเอาจตุรเทพมาสอนกันเลยทีเดียว

แต่พูดถึงว่าได้ความรู้มั้ย ขอบอกว่าได้เยอะมากๆเลยล่ะ

ได้รู้อะไรเกี่ยวกับ gegnetics อีกมากมาย แต่ให้เลือกอีกทีจะลงมั้ย

ก็ต้องขอบอกว่า "ไม่ลง" 555

เหลืออีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะสอบอีกแล้ว

อาจจะหายหน้าหายตาไปสักพัก ไม่ใช่ว่าไปแอบสุ่มอ่านหนังสือไรหรอกนะ

ไปนอน  เก็บแรงไว้อ่านคืนก่อนสอบดีกว่า จะได้อยู่ได้นานๆทั้งคืน 555

อืมมม...ไม่รู้จะเขียนไรดีอ่ะ 555

เอาเป็นว่าจบท้ายด้วยเพลงนี้ดีกว่า อิอิ

สิ่งที่ฉันเห็น คนอื่นอาจไม่เห็น

สิ่งที่เธอเป็น ฉันรู้และเข้าใจ

สิ่งที่ลึกๆ ยังเก็บยังซ่อนไว้

นั่นคือใจที่ฉันมีให้เธอ

"พรุ่งนี้จะเปลี่ยนไป แต่ใจไม่เคยเปลี่ยน"

 ก็ยังวนเวียน ใกล้ชิดไม่ห่างเธอ

ตอนนี้ยังขออยู่อย่างนี้ดีกว่า คิดถึงเธอบ้างเป็นบางเวลา

ให้หัวใจได้ทำงาน ไม่ว่าดวงหรือโชคชะตาจะว่าอย่างไร

ฉันจะต้องรอเธออีกนานแค่ไหน กว่าเธอจะหันมองกลับมา

แต่ฉันจะไม่ใส่ใจอีกแล้ว ไม่ว่าเธอจะหันกลับมามองหรือไม่มอง

ฉันก็จะขออยู่อย่างนี้ เรื่อยไป และตลอดไป

จนกว่าซักวันนึง ฉันได้เจอคนที่ฉันรักเค้าได้เท่าเธอ

เมื่อถึงเวลานั้น ฉันอาจจะไม่มีเธอในหัวใจอีกแล้วก็ได้

แล้วเมื่อไหร่หนอที่วันนั้นจะมาถึง หรือว่าต้องรอจนถึงวันตายของฉัน

.......

 หวัดดีทุกคน ตอนนี้ก็เปิดเทอมแล้วล่ะ แล้วก็วุ่นวายจริงๆเหมือนอย่างที่ป้าเก้ว่าแหละ

ก็กว่าตารางสอนจะลงตัว ก็เอาอาทิตย์นี้นี่แหละ ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนแปลงอีกหรือป่าว หวังว่าคงไม่แล้วนะ อิอิ

ส่วนเรียนอะไรบ้าง ขอไม่บอกดีกว่า เพื่อความปลอดภัย (เนอะ ป้าเก้เนอะ)

ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ รู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอยังไงไม่รู้ ไม่ใช่อ่อนแอเนื่องจากร่างกายหรอกนะ

แต่เหมือนใจมันอ่อนแอยังไงน่ะ เหมือนอย่างกับว่าตอนนี้เรามีความสุขดีแล้ว

มีพ่อแม่ มีเพื่อน มีรุ่นพี่ มีทุกๆคนอยู่รอบข้าง แต่ทำไมมันรู้สึก"เหงา" ก็ไม่รู้สินะ

หรือว่าบางทีตอนนี้เรากำลังเจอปัญหาที่กำลังหาคำตอบไม่ได้ก็ไม่รู้ ไม่ใช่เพราะเรื่องหัวใจหรอกนะ

แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเรียนซะมากกว่า ไหนจะโปรเจค อาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจค เรื่องเรียนต่อ

มันรู้สึกว่าตัวเองไม่รู้จะเลือกเดินทางไปทางไหนดี แบบว่าทางนี้ก็ใช่ ทางนั้นก็ได้ มันเลยตัดสินใจไม่ถูก

แล้วถึงแม้ว่าเรามีเพื่อนไว้คอยปรึกษาได้ก็ตาม แต่เหมือนบางทีมันอาจจะจริงอย่างที่ไนท์บอก

บางทีเราก็ต้องการคนที่ให้คำปรึกษาเราได้ แต่คนๆนั้นไม่ได้อยู่ในสถานะแบบเพื่อน หรือว่าพี่ หรือว่าพ่อแม่

แต่เป็นคนที่เราไว้ใจเค้า สามารถที่จะเล่าเรื่องราวต่างๆได้ทุกเรื่อง คุยกันได้ทุกอย่าง

...แล้วเค้าพร้อมที่จะเดินพร้อมไปกับเรา...

ซึ่งเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราจะเจอคนแบบนั้นเมื่อไหร่ ตอนไหน และที่ไหน

แล้วยิ่งมาคิดเรื่องงานรับปริญญา ก็ยิ่งเศร้า ต่อไปนี้คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วหลังจากวันรับปริญญาเป็นต้นไป

ต่อไปนี้ก็คงเป็นได้แค่คน "เคย" รู้จัก

ไม่รู้สิ บางทีเราก็ทำใจได้แล้ว แต่บางทีเราก็ยังตัดใจไม่ได้เลย เมื่อต้องนึกภาพหลังจากงานครั้งนี้แล้ว

จะไม่ได้คุยกันอีก แล้วก็คุยไม่ได้อีกแล้วด้วย มันรู้สึกใจหายนะ...ใจหายมากๆด้วย

การที่เราได้รู้จักเค้ามา 2 ปี ไม่ใช่สิ เรายังไม่รู้จักเค้าดีด้วยซ้ำ แต่ทำไมเราถึงต้องรู้สึกผูกพันกับเค้ามากมาย

ทั้งๆที่คุยกันไม่ถึง 10 ครั้งเลยมั้ง เจอหน้ากันก็นับครั้งได้ แต่มันก็...ก็ อืม พูดไม่ออกแฮะ

ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอเค้า คือวันที่ 26 พ.ย. 47 แล้ววันรับปริญญานี้ คือวันที่ 24 พ.ย. 49 นับรวมๆแล้ว

ก็ครบรอบ 2 ปี พอดี เราก็ไม่นึกว่าวันมันจะวนมาจนเป็นวันเดิมอีกครั้งแล้ว

แต่ความรู้สึกต่างๆมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วสินะ

ต่อไปนี้คงต้องได้แต่บอกว่า "ลาก่อน...ลาก่อนนะ"

ขอโทษที่ทำตัวไม่ดีพอ ขอโทษและขอโทษในทุกๆอย่าง ... จากหัวใจจริงๆ

แปลกจังแฮะ ขนาดนั่งพิมพ์สเปซนี้อยู่ก็ยังร้องไห้ออกมาเลย

ทำไมมันถึงเศร้าอย่างนี้นะ  หรือว่าตอนนี้เรากำลังเหงาอยู่จริงๆ

"เคยรู้สึกมั้ย เวลาไม่มีใครแล้ว จะมองไปทางไหน ไม่มีใครให้พูดจา"

"นี่แหละเหงา นี่คือเหงา นี่คือความจริงที่ต้องเจอ เจ็บปวดทรมานลึกลงข้างในใจ"

ขอโทษทุกคนด้วยนะ ที่ต้องมาอ่านอะไรก็ไม่รู้ ไม่ได้สาระเลยจริงๆ

แต่เราก็ไม่รู้จะไปพูดให้ใครฟังอ่ะนะ เพราะแต่ละคนก็มีปัญหาของตัวเองอยู่แล้ว

มันคงจะไม่ดีที่เราจะไปเล่าเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ให้ใครต่อใครฟังอีก

เอาละต่อไปนี้ ซึ่งไม่รู้อีกเมื่อไหร่เราจะเข้มแข็งได้เหมือนเดิม ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ จริงๆนะ

แต่เราจะพยายามทำตัวเองให้ดีที่สุด คิดถึงตัวเองและคนอื่นให้มาก

แล้วต่อไปนี้หัวใจของเราดวงนี้ก็คงจะปิดตาย  เราคงไม่มีความรักให้ใครอีกต่อไปแล้ว

หรือไม่อย่างงั้นเราก็คงไม่ดีพอที่จะมอบความรักให้กับใครได้

หรือโชคชะตาก็คงกำหนดมาให้เราต้องอยู่แบบนี้...อยู่เรื่อยไป

ความรักมันคงไม่เหมาะกับคนอย่างเรา เรารู้สึกเหนื่อยแล้วล่ะ เหนื่อยกับการไปรักใคร ไปชอบใครต่อใคร

หยุดและพอสักทีเถอะนะ หยุดได้แล้วล่ะ เกมความรักครั้งนี้เราขอยอมแพ้ และยอมแพ้ตลอดไปด้วย 

"เก็บใจไว้ในลิ้นชัก คงไม่เจอแล้วรักแท้ อยู่กับความปรวนแปร มันไม่แคร์และไม่หวัง"

แล้วอยากจะฝากไปบอกถึงคนๆนึงว่า เราเป็นคนของเราแบบนี้ เราไม่ใช่คนขยัน ไม่ใช่คนเก่งอะไรเลิศเลอ

อย่ามาตั้งความหวังอะไรกับเรามาก เราไม่อยากจะทำให้ใครเสียใจ เราเองก็ยังไม่รู้เลยว่าเราจะเลือกไปทางไหนดี

แล้วทางที่เราเลือกเดิน เราจะสามารถทำมันให้ประสบความสำเร็จได้มั้ย  

 "มองฉันในสิ่งที่ฉันเป็นอย่างนี้เถอะนะ"

"ลืมตามองฉันให้ดีอีกครั้ง ความจริง ความฝันต่างกันแค่ไหน"

ปล.ขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ ขอบคุณมากๆนะ

โอ้ววว....ว้าววว

หวาดดีทู้กกกก..คน

ก็ไม่ได้แอบหนีไปทำสวยที่ไหนหรอกนะจ้ะ เอ๊ะ แต่ความจริงก็สวยอยู่แล้วนิ เฮ่อๆๆ

หลังจากผ่านสัปดาห์การสอบที่หฤโหดมาได้ อ้อ เรียกว่าหฤโหดคงไม่พอหรอก

ต้องอภิมหา(โคตร)หฤโหดต่างหาก  555

ตอนสอบก็นับเวลาสิริรวมในการนอนได้เลยทีเดียวแหละ เพราะวันๆนึง ได้นอนแค่ ครึ่งชั่วโมงเองอ่ะ

กาแฟนี่ก็ไปไม่รู้เท่าไหร่ คิดดูแล้วกัน

พอหลังจากสอบเสร็จก็เขย็ดขยาดไอ้เจ้ากาแฟสีน้ำตาลไปเลยทีเดียว 555

เมื่อสองอาทิตย์ที่ผ่านมาก็เจอกับวิชาสุดโหด ประเดิมด้วยวันแรก คือ

Biochem ตามด้วย Swu ในวันเดียว ก็ไม่ยากมากหรอกนะ แต่แค่ทำไม่ได้เท่านั้นเอง

ส่วนวันอังคารก็เป็น Lab biochem แบบว่าถ้าใครมาเจอข้อสอบนะ ก็ต้องบอกว่าออกอย่างนี้

ไม่ต้องทำกันเลยดีกว่า คิดดูดิ ยกมาทั้งแล็บอ่ะ แล้วให้เติมคำในช่องว่าง

แอบมีให้เขียนกราฟอีกด้วยนะ อูยยย  จะแย่!!!

และแล้ววันพุธก็ได้หยุดพักให้หายใจได้ 1 วัน  แต่ขอโทษเถอะค่ะ ยังแทบไม่ได้หยุดเลย

เพราะต้องอ่านหนังสือสอบ cell bio ต่ออีก วิชานี้อ่ะนะ ใครทำได้ก็แปลกแล้วววว

จะมีก็แต่ part ของ อ.ดวงใจ สุดน่ารัก  (คนบ้านเดียวกัน อิอิ)

ที่พอจะได้คะแนนกับเค้าบ้างหน่อย ก็เป็นโชคดีไปที่วิชานี้สอบตอนบ่าย

แต่ว่า....ก็เป็นโชคร้ายของวิชา anal ต่อปายยยย เพราะอะไรอ่ะหรอ

เฮ่อๆๆๆ ก่อ่านไม่ทันอ่ะสิ หุหุ เยอะซะขนาดนั้นแล้วสอบตอนเช้าอีกต่างหาก

ขอบ่นหน่อยเถอะนะว่าวิชานี้อ่ะ สุดดดดดดดดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จริงๆอ่ะ

เราอ่ะ นั่งอึ้งกะข้อสอบไปสัก 15 นาทีอ่ะ กว่าจะเริ่มทำข้อสอบได้

แล้วเจ้าประคุณเอ๊ย ข้อเขียนทั้งหมดอีกต่างๆหาก

มีโจทย์มาให้ 17 ข้อ ให้เลือกทำทั้งหมด 10 ข้อ แต่คุณๆขารู้มั้ยว่า เลือกทำไม่ถูกเล๊ย

ไม่ใช่เพราะว่ามันง่ายหรอกนะ แต่ว่ามันยากซะจนไม่รู้ว่าจะเลือกทำข้อไหนดีต่างหากล่ะ เห่อๆๆ

สรุปก็คือว่า วิชานี้ขอสัก B ก็ดีใจแว้วววว

อ้อ แล้วไม่ใช่ยากแต่เลคเชอร์นะ แล็บอ่ะ โคตะระยากส์เลย  คิดข้อสอบกันได้ยังไงเนี่ยอาจารย์ ห๊ะ!!!

ออกข้อสอบอย่างนี้ ให้เวลาทำข้อสอบสัก 10 วันเลยดีกว่าม้างเนี่ย...

โหหหห....ย้อนกลับขึ้นไปดูก็บ่นมายากแล้วนะเนี่ย

แต่ยังค่ะ คุณๆ มันยังไม่หมดแค่นี้ ยังเหลืออีก 2 วิชาค่า แล้วเป็นวิชาของภาคทั้ง 2 ตัวด้วย

แต่นแตนแต๊น นั่นก็คือ Genetics & histo 

นี่ๆ ขอเม้าท์ไอ้อาร์มหน่อยเต๊อะ แหม่ๆๆ วันที่สอบเจนอ่ะ มันมาถึงห้องสอบก่อนเราใช่มะ

แล้วตอนเราเดินขึ้นไปอะ เจอคุยกะบีไปด้วย แล้วมันคงได้ยินเสียงเรา

คุณเธอค่า รีบวิ่งแจ้นมาเชียว แล้วก็ชะโงกหน้ามาบอกว่า คนนั้นมาด้วยแหละ

แล้วหลังจากนั้นนะคะ ไอ้คุณอาร์มเธอก็ล้อดิฉันตลอดเวลาเลย จนไม่เป็นอันอ่านหนังสื้อทวนเล๊ย

ไอ้เราพอเข้าห้องสอบก็คิดว่านั่งหลังห้องแน่ๆ (เพราะดูแผนที่นั่งสอบไม่เป็น 555)

ก็เลยเดินไปทางประตูหลังห้อง ก็ดั๊นมาจ๊ะเอ๋เจอเค้าอีกจนได้ ก็ได้ทักไปหน่อยนึง

(แค่นี้ก็ดีใจแล้ว อ่านหนังสือไม่จบ ยังไงก็สู้ตายล่ะวะ อิอิ)

แล้วไอ้คุณอาร์มค่า มันบอกว่า เดี๋ยวมันจะคอยดู มันลุ้นให้เค้าเดินมาตรงเรา แล้วเราจะได้ทำข้อสอบไม่ได้

แหม่ๆๆๆ ไม่เท่าไหร่เลยนะ คุณอาร์มนะ

แต่สุดท้ายแล้วแผนตัดกำลังของไอ้คุณอาร์มก็ไม่สำเร็จ เพราะเค้าเดินไปข้างหลังซะงั้น

 ไอ้เราก็เลยนั่งทำข้อสอบอย่างสบายใจเฉิบปายยย หุหุหุ

แล้ววิชานี้นะคะ ไม่ค่อยมีเขียนก็จริงนะ แต่ว่าออกข้อสอบมาซะ 120 ข้อ แถมมีคำนวณของ อ.อนันต์อีก

อย่างงี้ให้เวลาทำข้อสอบสัก3 ชั่วโมงเลยดีฟ่า แถม อ.กรองแก้วก็ดันลืมบอกเวลา

มาบอกอีกทีค่า ก็โน่นเลย อีก 10 นาทีจะหมดเวลา

พวกเราจะทำยังไงกันได้ นอกจาก ปั่นมั่วสิคะ 555 กาแบบว่าไม่ต้องดูช้อยส์กันเลยทีเดียว เฮ่อๆๆ

สุดท้ายก็มาถึงวิชาสุดท้ายของเราซะที นั่นก็คือ Histology.yy.yy..

วิชานี้ค่าสอบเกี่ยวกับเนื้อเยื่อในร่างกาย ของ part อ.สุวณิจ สอบทั้งหมด 5 ระบบค่า

แต่รู้มั้ยคะ สุฑามาศ อ่านจบไปกี่ระบบ

เฉลย...2.5 ระบบค่า ถึงขั้นแย่กันเลยทีเดียว แต่ทำไงได้ ก็สู้มาแบบสุดๆแล้วอ่ะ

จนสุดท้ายเริ่มปลง (เพิ่งมาเข้าใจคำนี้ก็เพิ่งเมื่อวันนั้นแหละ) ขอบอกว่า

"ปลง" จริงๆนะ แบบว่าช่างมันเถอะ ถ้าขืนข้าอ่านต่อ คงได้เข้าโรงบาลเป็นแน่

ก็เลยเอาเถอะวะ นอน ดีกว่า ก็นอนไปจนถึง 7 โมงกว่าโน่นแหละค่า

เหนื่อยจนไม่อยากลุกกันเลยทีเดียว และแล้วก็มีป้าเก้มาทำเสียงว่า

"สุฑามาศ 7 โมงกว่าแล้วนะ ลุกได้แล้ว"

ขอบอกว่าน่ากลัวมั่กๆค่า เวลาที่ป้าเก้ปลุกใครเนี่ย จนเราต้องสะดุ้งโหยงกันเลยทีเดียว

แล้วก็รีบอาบน้ำมาอ่านทวนที่ท่องไปทั้งหมด (ก็ไอ้ 2.5 ระบบนั่นแหละค่า)

แล้วสอบเลคเชอร์ไม่พอค่า มีให้พักหายใจได้ 15 นาทีแล้วเข้ามาสอบกริ๊งแล็บต่อเลย เจ้าประคุณเอ๊ย

ไม่คิดถึงเด็กน้อยตาดำดำบ้างเลย

นี่ๆ ตอนนั่งสอบเลคเชอร์นะ อ.สุวณิจ แกเป็นไรไม่รู้อ่ะ  มาถามเราเรื่องแอร์ตั้ง 2 ครั้ง 2 ครา

เที่ยวแรกก็เดินมาถามว่าจะย้ายที่นั่งมั้ย ข้างหลังมีว่างอีก 1ที่ ตรงนี้แอร์มันตกนะ

เที่ยวที่สอง มาถามว่าหนาวมั้ย เดี๋ยวไม่สบายหรอก

ไอ้เราสิคะ ก็เอ๋อไปเลยค่า กะจะบอก อ. ว่า สรุป อาจารย์ก็ปิดแอร์ไปเลยสิคะ แอร์จะได้ไม่ตก

แล้วหนูจะได้ไม่หนาวด้วย อิอิ แต่ก็ไม่ได้พูดหรอกนะ คิดในใจน่ะ

แต่ก็ดีที่อาจารย์เค้าเป็นห่วงนิสิตอ่ะ ดีจริงๆเล๊ย แต่ถ้าจะกรุณากว่านี้ก็ขอ A หน่อยก็จะดีนะค้า555

ตอนสอบแล็บก็สนุกดีอ่ะนะ เหมือนแล็บกริ๊งของ DVB เลย สนุกจะแย่ เฮ้ออออ....

นี่แค่เรื่องสอบอย่างเดียวนะเนี่ย ยังไม่ได้พูดถึงเรื่องที่หายหน้าหายตาไปเลย

แต่เอาเป็นว่าพอแค่นี้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะตาแฉะกันซะก่อน 555

ก็ขอบคุณทุกคนนะค้า ที่อ่านมากันจนถึงบรรทัดนี้ แสดงว่ารักกันจริงนะนี่ อิอิอิ

-กี๊ฟ- รักแก คิดถึงแก ปานจะกลืนกินแกได้อยู่แล้วเนี่ย หุหุ

-เก้- ขอบคุณนะจ้ะที่ช่วยปลุกตลอดเวลาเลย แถมอยู่ดีๆก็ลุกมากวาดห้อง ถูห้องซะสะอาดอีกด้วย 555

แล้วก็ขอยืมแบล็คกราวน์หน่อยนะจ้ะ ขอบคุณมากจ้า

-นกแล- ขอให้คุณแม่หายเร็วนะจ้ะ สุขภาพแข็งแรงๆด้วย

-ดี-  เดี๋ยวนี้มีกิ๊กเยอะนะเนี่ย หาให้สักคนบ้างสิ อิอิอิ

ปล.ถึงทุกๆคนที่ไม่ได้เอ่ยชื่อ ณ ที่นี้ คิดถึงทุกคนเลยนะจ้ะ จุ๊บส์ๆๆๆ